Zo, dat is lang geleden. Ik moet heel eerlijk zeggen; sinds het vertrouwde web-log veranderd is naar wat het nu is, ben ik lichtelijk vervreemd van mijn vertrouwde blogje. Maar het zou toch zonde zijn om het na al die jaren (het zullen er nu wel 5 zijn ongeveer? 5 jaar precies afgelopen november denk ik), zomaar de rug toe te keren. Dat, en de nieuwe aflevering van House staat nog niet online. En ik heb genoeg van het boek wat ik aan het lezen ben. Geef toe, als het hele boek zo gaat: “Rents faws asleep. The rid-headed cunt’s pished oot ay his fuckin skull. His draftpak’s half empty n maist ay the cans’ve been tanned. Ah takes his draftpak tae the bogs wi us, empties a bit oot, n fills it up tae the same level wi ma pish. That’s what the cunt gits fir forgettin the fuckin cairds. Thir’s aboot two parts lager, one part pish in it.”, dan duurt het wel even voordat je snapt wat er bedoeld wordt. En ja, dat is nou het niveau van boeken wat ik op dit moment lees xD. En even voor de duidelijkheid; het is niet een of andere rare mislukte taal, het is geschreven in een fonetisch Schots accent. De beste manier om het te lezen is het hardop in je hoofd lezen, met een Schots accent

Verder doe ik niet zo heel erg veel. Ik heb nu de hele week vrij en kijk uit naar donderdag, wanneer ik mijn rijbewijs mag ophalen ^^
En dan mag ik eindelijk rondcrossen in mijn moeders Peugeot Wrak! Ben benieuwd hoelang dat ding het nog volhoudt als ik erin rij..
Wat me op het volgende brengt: Ik ben op dit moment aan het kijken naar een serie/documentaire over twee gozers die op hun motor de hele wereld rondrijden. Nouja, de hele wereld.. De eerste serie, Long Way Round, was van Londen, via Belgie, Duitsland, Polen, Tsjechie, Weet ik veel wat daarna komt, Slowakije (?), Nu sla ik vast wat over, Kazachstan, Mongolie, Rusland, Siberie, Alaska, Canada, met als einbestemming New York. De tweede serie, Long Way Down, begint in Schotland en gaat zo naar het zuidelijkste puntje van Afrika. Ik heb ook gehoord dat er een derde serie komt (Long Way Up?) die waarschijnlijk van Zuid-Amerika en dan omhoog gaat.
Mijn punt is dat dit echt fascinerende series zijn. Je ziet de omgeving en de mensen echt veranderen naar mate ze oostelijker/zuidelijker gaan. Conclusie is: de mensen die het minste hebben, zijn het gastvriendelijkst en geven het makkelijkst iets weg. Ik bedoel, daar komen even twee multimiljonaire, wereldbekende acteurs (oke, 1 wereldbekende acteur en zijn beste vriend), op kun fancy motors aan en al die mensen in hun bij elkaar gesprokkelde hutjes verwelkomen die twee blanke vreemdelingen gewoon in hun groep en geven ze van alles en maken helemaal speciaal schapenballensoep (wat hilarische beelden oplevert). Dat is echt een heel verschil met de landen in het westen, waar de politie de twee motorrijders aan de kant zet, alleen maar omdat ze op de foto willen en een handtekening willen!
Mocht je ergens tijd over hebben, kijk ernaar! De series zijn gewoon op youtube te vinden, in kleine stukjes van 10 minuten geknipt en absoluut de moeite waard.
En ik heb besloten dat ik ook ooit zoiets wil gaan doen, hoewel wel een andere route dan xD Zij hadden namelijk 3 Jeeps mee met allemaal regel-mensen die alles regelden (goh..) en de wegen waarop ze soms terecht kwamen bestonden niet eens.. Echt fascinerend, inspirerend en mooi.
Maar eerst maar even zorgen dat ik mijn autorij-skills  (die natuurlijk al perfect zijn) nog perfecter maak voordat ik de wereld weer in gevaar breng door mijn motorrijbewijs te willen halen
Hieronder heb ik de link van de trailer van de eerste serie. Aangezien ik nog steeds geen idee heb hoe ik filmpjes moet plaatsen, doe ik het op twee manieren. Maar als ik op ‘Preview’ druk, zie ik een van de twee manieren niet, dus moeten jullie maar even op de link klikken. 3 minuten van je leven, dat kan je wel missen En daarna natuulijk de hele serie, maar dat is ook maar een paar uur Als je ECHT wilt, kan je alletwee de series in 1 dag kijken, maar dat raad ik je niet aan xD

Long Way Round

Trouwens, ik was vorig jaar zomer mijn horloge kwijtgeraakt. Heel vaak mijn kamer overhoop gehaald in de hoop hem te vinden, maar niet kunnen vinden. En waar lag hij? IN MIJN BED!! Soms dus echt maar 5 cm van mijn hoofd vandaan! Dat ik hem niet eens heb horen tikken, aangezien ik hem nu (2 meter van me vandaan) wel hoor tikken..
Dat was het goede nieuws om mee af te sluiten
Ik beloof bij deze dat ik het schrijven weer een beetje probeer bij te houden.

Voor het eerst in mijn leven heb ik een planning gemaakt van wat ik wil gaan doen. Ik zat me laatst eens te vervelen/leerwerk te ontlopen, toen ik opeens op Google zat te kijken naar Masters studies in de UK. Ik had een hele hoop universiteiten gevonden en had dus geen idee hoe ik daar een keuze uit moest maken. Dus ik op de UU site kijken om te zien waar de UU allemaal connecties mee had. Zo kwam ik bij de Queen’s University of Belfast terecht. Meteen allemaal dingen uitgezocht en bekeken enzo. Genoeg informatie over de omgeving, accommodatie en het leven daar. Alles, behalve uit welke cursussen de studie eigenlijk bestaat. Het is een Master in Vertalen trouwens. Maar eerst heb ik de volgende periode een vertaalvak (naast dat stomme ALW!! Wat ik dus de vorige keer met een 5,4 afsloot en tijdens de her in Barca zat!) en kijken of ik het vertalen eigenlijk wel leuk vind xD
Ook las ik op studentenfora helemaal niks over deze universiteit en heel veel over allemaal anderen.
Zoals de oplettende lezer al zag, heet deze post ‘My Mancunian Dream’ en niet ‘My Irish Dream’.
Kort gezegd: Het Ierland-idee laat ik voor wat het is, en mijn keuze is op Manchester gevallen!! Deels ook omdat het Mancunian accent veeeeeel cooler is dan het Ierse, moet ik even zeggen De enige reden dat ik Hotel Babylon keek (en nu af en toe de herhalingen als ik ze toevallig tegenkom op een of andere Belgische zender), was vanwege het geweldige accent van Max Beesley!

Kortom: Het huidige idee is dus een jaartje naar Manchester! En ook bij deze universiteit krijg ik gegarandeerd een kamer, dus dat klinkt allemaal hartstikke goed.

Maar nu eerst: Hersenloos begrippen stampen zodat ik een beetje goede cijfers ga halen (as if..)

Even een kleine samenvatting van de afgelopen tijd, want ik vergeet nog wel eens dat ik nog een web-log heb. Of wanneer ik het me herinner, is het 3 uur ‘s nachts ofzo.
Afgelopen week tentamenweek gehad. Had voor beide vakken al goede cijfers, en het tentamen telde maar voor 40% mee, dus de druk was niet erg hoog. Voor het ene tentamen hoefde ik zelfs maar een 1,5 te halen (is uiteindelijk een 7,2 geworden). Dit klinkt nu wel heel erg slim, maar als je bedenkt dat we alle aantekeningen erbij mochten houden, en je dus alle voorbeelden van de powerpoint over kon schrijven en dus mee kon nemen, is het al wat minder moeilijk. Als ik het namelijk zonder aantekeningen zou moeten doen, zou ik het vak nooit met een 8 kunnen afsluiten. ‘Nadeel’ is nu wel dat niemand mijn studie meer serieus neemt xD
Verder had ik vandaag mijn tussentijdse toets. Ik was niet echt zenuwachtig, maar dat kwam misschien ook doordat ik al om 7(!!) uur ‘s ochtends op werd gehaald. Ik had dus amper tijd om zenuwachtig te zijn, en al had ik tijd gehad, had ik er de bewustzijn nog niet voor op dat tijdstip. Tot ik naar buiten keek en zag dat er sneeuw lag!! Toen was het al wat minder leuk.. Maar het viel wel mee. Toen ik eindelijk de zware tocht van mijn huis naar de auto had overleefd zonder uit te glijden, waren alle zenuwen alweer weg.
Om even te testen of het glad was, mocht ik even keihard op de rem trappen. Nou, het was glad xD Zelfs met een hele lage snelheid gleed ik nog weg.
Blabla, uurtje rijden. En toen naar het CBR.. Aardige examinator die mijn hand fijnkneep bij het begroeten en mij vooral zei dat ik gewoon mezelf moest zijn in de auto en doen wat ik altijd deed. Nou kan ik zeggen dat ik moeilijk niet mezelf kan zijn in de auto, want ik doe alles puur op de automatische piloot. Ik denk niet echt na. Zodra ik dat ga doen, ga ik nadenken bij wat ik moet doen, en dan gaat het mis. Dat heb ik ook precies zo bij gitaarspelen en pianospelen.
Heb wel mijn bijzondere verrichtingen gehaald, hoewel de rij-instructeur wel zei dat ik gematst was xD
Verder heb ik alleen maar een fietser bijna platgereden, maar die leeft nu ook nog gewoon. Enige puntje van kritiek was dus dat ik meer om me heen moet kijken en nieuwsgieriger moet zijn, maar dat heb ik dus ook al 100x van de instructeur gehoord, dus ik weet het wel. Ik doe het alleen niet
Dat was het verder wel denk ik.. Nu een weekje vrij en hopen dat het keihard gaat vriezen, zodat ik in het weekend kan schaatsen ^^ Maar dan moet eerst die sneeuw even weg.. En die gaat natuurlijk alleen maar weg door te dooien.. En dan vriest het niet.
Met deze logica ga ik weer verder met nutteloze series kijken!

In een poging tot afkicken van Bepaalde Serie Die Ik Niet Meer Noem Vanwege Het Afkicken, schrijf ik maar weer wat op mijn mooie, verlaten weblogje. En welk onderwerp is daar beter geschikt voor dan de goede voornemens? Het nieuwe jaar is alweer een paar dagen bezig en ik heb tijd genoeg gehad om er over na te denken. Ik zou natuurlijk kunnen gaan voor het voor de handliggende: (meer) sporten, (meer) aan school doen, (vaker) kamer opruimen en dat soort onzin. Maar… Daar hou ik me toch nooit aan! Bovendien, die voornemens heb ik zo om de twee maanden wel een keer, dus die zijn niet bijzonder. Nee, ik ga voornemens kiezen waar ik zeker van ben dat ik ze ga halen! Ik ga dit jaar:
- Mijn rijbewijs halen. Lukt makkelijk, want zo rond 17 februari moet ik al afrijden. Huh? Je bent toch maar pas begonnen? Ja, maar ik heb 4 uur in de week les en alles heb ik van tevore al helemaal ingeplant, dus 17 februari is de dag dat er nog een gevaar op de weg vrij rond komt te rijden!
- Beter piano leren spelen. Moet ook lukken, aangezien het niet moeilijk is om beter te gaan spelen dan ik nu doe. Niet dat ik zo briljant muzikaal ben, maar omdat ik op dit moment niet briljant goed kan spelen en het dus alleen maar beter worden. Bovendien zou het zonde zijn om mijn mooie digitale pianootje te laten verstoffen.
- De moeilijkste van allemaal: Namen onthouden!! Gezichten onthouden gaat makkelijk, maar die namen die erbij horen zijn niet te doen. Hoewel, ik ben erachter gekomen dat als ik de naam een keer ergens geschreven zie staan (in de vorm van een naambordje of ergens op Facebook bijvoorbeeld) dan zie ik steeds het beeld van die naam voor me en is het wel te onthouden. Dus als iedereen die ik voor het eerst ontmoet nou even een naambordje wil dragen, zou dat een stuk makkelijker zijn voor mij. Bij voorbaat dank, mensen die ik nog ga ontmoeten en dit dus onmogelijk kunnen lezen en weten dat ik dat ben, tenzij ze alles heel creepy en stalkerig hebben uitgezocht.

Dat lijkt me wel zo’n beetje wat ik ga doen, qua goede voornemens.
Nu maar voornemen 2 behalen: piano spelen. Gelukkig heb ik alleen beloofd aan mezelf dat ik Bepaalde Serie niet ga kijken, ik mag wel muziek ervan spelen en de boeken lezen

Succes met jullie voornemens!!

Zo, ik heb er weer vertrouwen in dat het ‘geliefde’ web-log het weer doet. Ik kan zelfs weer inloggen! Zouden ze het dan eindelijk allemaal opgelost hebben? Vast wel Heb er alle vertrouwen in, zoals ik al zei.

Over naar de orde van de dag: Rijlessen! Vandaag had ik mijn tweede rijles en dit keer tenminste niet op een onmenselijke tijd van 9.00-11.00. Ja, dat komt ervan als je geen enkele dag van de week voor 11 uur op school hoeft te zijn en zelfs 2x pas om 3 uur. Resultaat: Ik word zelfs niet eens voor 10 uur wakker als ik geen wekker zet xD

Maar zoals ik al zei: Rijlessen. De eerste keer heb ik het na een kwartier al voor elkaar gekregen om de auto af te laten slaan en vervolgens niet meer aan te krijgen. Maar de instructeur kreeg hem ook niet meer aan, dus het lag niet aan mij. Het lag gewoon aan die auto, hoor! Maar we hebben zo’n 10 minuten stil gestaan, geloof ik Kwam er natuurlijk ook nog een ambulance aan met loeiende sirene, maarja, wij konden niet weg natuurlijk! Verder ging het wel goed denk ik, ik heb namelijk geen idee hoe een eerste les bij andere mensen gaat, dus ik vond dat het best goed ging. Natuurlijk heeeeel vaak af laten slaan, maar dat krijg je dan ook als je mij zomaar uit het niets, met als enige ervaring de intake-les heel kort, laat schakelen. Maar dit keer ging het gewoon goed. Het schakelen dan, niet het scherpe-bochten-doorgaan, waar ik niet voor wil afremmen.

Maar verder weinig gedaan/meegemaakt. Afgezien het feit dat ik sinds gister zo’n 9,5 maanden moet wachten op seizoen 7 van Dexter, maar daar ga ik jullie niet mee vermoeien.

Het enige wat nu nog rest, is natuurlijk een leuk Kerstnummer. En welk ander nummer kan ik kiezen dan een Dexter-ised nummer gezongen door ‘Dexter’. Die gozer kan ook alles!! Als ik nou in New York had gewoond, was ik absoluut een keer naar Broadway gegaan om hem in een show te zien (dan vergeten we het feit maar even dat ik toen 10 was ofzo).. Maar hier komt mijn favoriete kerstliedje Santa Claus is Coming to Town!!
Oke, zodra ik erachter ben hoe ik filmpjes van youtube hier moet plaatsen..
Ik kan het dus niet vinden.. Dan maar gewoon de link plaatsen en het risico lopen dat helemaal niemand het aanklikt, wat ik ten zeerste afraad, want: “Santa Claus will kill you if you’re bad!!”
http://www.youtube.com/watch?v=TADcPGxBZC8&feature=related

Zo, nu ga ik weer verder met Serious Request kijken =)

Hallo mensen, ik zal me even voorstellen: Ik ben Sebastiaan de Spin. Om een beeld te vormen: een hooiwagen, om precies te zijn. Wat ik zoal doe? Een beetje ondersteboven in de hoeken van het plafond hangen of in de stoffige hoekjes van de kamer zitten. Maar gister maakte ik toch wel een heel mooie en spannende tocht. Ik begin bij het begin:

Zondag 25 september 2011. Het is een mooie dag. De afgelopen tijd is het kouder geweest dan normaal, waardoor ik en mijn mede-spinnen niet zo goed hebben kunnen groeien als normaal. Voordeel hiervan is dat ik niet zo snel opval en dus niet zo snel wordt opgegeten. Aangezien het een mooie dag was en rustig was in mijn hoekje, besloot ik een klein tochtje te maken. Even op ontdekkingstocht om te kijken of er nog soortgenoten in de buurt waren en natuurlijk op zoek naar een mooiere ‘hangplek’. Ik had eerder vandaag al Grote Wezens door de deur zien gaan om even later boven me voetstappen te horen en voelen. Dus blijkbaar was het plafond nog niet de hoogste plek in dit huis. Toen alle Grote Wezens weg waren, rende ik zo snel als ik kon naar de andere kant van de kamer. Dit viel nog niet mee. Ik had al een hele lange tijd stilgezeten en om dan met acht poten snel te rennen, gaat een beetje moeilijk. Dus na een paar stappen rolde ik al koprollend door de kamer. Met een bonkende hoofdpijn kwam ik bij de deur. Fijn, die zat dicht. Gelukkig was dat niet de enige manier om boven te komen. Om de een of andere reden hadden de Grote Wezens een driehoekig gat laten zitten boven aan de trap. Muurbeklimmen is natuurlijk geen probleem voor mij, dus binnen de kortste tijd was ik boven. En nu? Waar zal ik nu heen gaan? De kamer rechts van mij zag er klein uit. De kamer rechtdoor was te netjes en de kamer links van mij was dicht. Wel zag ik nog een trap. Ik liep erheen, maar voordat ik er was, merkte ik nog een kamer op. Dit zag er uit als de ideale kamer! Groot en lekker rommelig. Hier zou ik niet zo snel opvallen als de Grote Wezens terug kwamen. Zelfverzekerd liep ik naar binnen. Het plafond zat vol met spinnenrag en ik zag een dode soortgenoot hangen. Dat leek me dus geen veilige plek. Recht voor mij zag ik een groot, hoog, blauw ding. Het zag er heel mooi en aantrekkelijk uit, dus ik huppelde daarheen. Eenmaal daar aangekomen, herkende ik het. Ik heb wel eens van vrienden gehoord dat de Grote Wezens dat gebruiken om niet gestoken te worden door muggen. Maar dat op de een of andere manier het niet werkt en ze alsnog gestoken worden. Dit leek me een mooie plek om op eten te wachten, want ik begon behoorlijk honger te krijgen. Ik klom zo hoog als ik kon en ging weer in mijn vertrouwelijke positie zitten. Urenlang heb ik daar gehangen zonder dat er ook maar iets of iemand in de buurt kwam. Het werd donker. Toen helemaal donker… EN TOEN WERD HET LICHT! AUW!! Mijn ogen!! Er kwam een Groot Wezen binnen. Ik bleef zo stil mogelijk zitten. Ik had namelijk vreselijke verhalen gehoord over wat zo’n Groot Wezen allemaal kan doen. Harteloos vind ik ze! Ze zijn zoveel groter en wij doen helemaal niks. Het enige wat we doen is insecten eten. Dezelfde insecten die zij doodslaan of volspuiten met insectenspul! Laat de natuurlijk dan haar werk doen en laat ons het opknappen. Ze kwam dichterbij. Ze deed het Blauwe Ding open. Haar hoofd kwam naar binnen en het leek alsof ze rondkeek en op zoek was naar iets. Ze keek naar boven en keek me recht in mijn ogen. Shit, ze had me gezien. Eerst keek ze geschrokken, maar die blik veranderde al snel naar vermoeid en boos. Ze ging weer weg en even later kwam ze met een papiertje en een beker. Ze probeerde mij in het bekertje te jagen, maar het was duidelijke dat ze dit niet vaak zelf doet. Dus ik zetten een paar stappen en ze ging weer weg. En ze bleef weg. Ik besloot mijn favoriete tactiek te gebruiken en te ‘verdwijnen’. Toen ze terug kwam, zag ik duidelijk dat ze in paniek raakte. Ze haalde voorzichtig alle dekens en kussens van het bed en schudde die uit. Toen ze zag dat ik daar ook niet zat, zocht ze met een zaklamp de hele kamer af. Zeker 20 minuten was ze bezig geweest. Ik had van mijn plek namelijk goed zicht op de wekker. De getallen tikten verder naar 0:31. Nog steeds was ze aan het zoeken. Ze deed nog een ultieme poging om in het Blauwe Ding te zoeken. En ze vond me! Maar ik zat net onder een randje waar ze me onmogelijk te pakken kon krijgen. Hoewel ze dat toch niet durfde, waar ik ook gezeten zou hebben. Wat ze toen deed, verraste me toch wel. Ze haalde het Blauwe Ding van het haakje en sloot mij op deze manier in! Aangezien het ding vastgeschroefd zat aan het hoofdeinde (waar ik zat) kon het niet helemaal van het bed weg, maar ze stopte het ding zo dat ik er nooit mee uitkwam. Althans, dat dacht ze. Ik kan niet zeggen waar ik op dit moment zit, maar ik kan wel zeggen dat ik niet op de plek zit waar ze me gister achterliet! Toen ze vanmorgen wakker werd, wilde ze namelijk kijken of ik er nog zat, en vanuit mijn geheime plek kon ik zien dat ze niet erg blij was om mij niet te zien. Het is ook nooit goed met die Wezens..
Maar nu moet ik weer even een goede verstopplek vinden, want ik heb geen zin om weer gevangen te zitten. Maar het hele verstoppertje spelen was wel leuk, dus ik denk dat ik dat vaker ga doen. Wezens in paniek laten raken is echt wel mijn roeping, heb ik het gevoel!

Wees gegroet Grote Wezens! Ik geef dit Wezen haar eigen wil weer terug. Ik heb het leuk gevonden om mijn dag met jullie te delen. En vergeet niet: Spinnen zijn onschuldig! Dus sla ons niet dood.xefxbfxbdWij zijn namelijk van plan om heel sneaky de wereld over te nemen!! Mwuaahahahaha!!!

Geachte dames en heren, lezers en lezeressen van mijn op internet gepubliceerdexa0hersenspinsels. Vandaag heb ik een kwestie voor u. Eigenlijk weet ik het antwoord allang, maar ik wil het alsnog even delen, aangezien ik de afgelopen tijd niet zo heel veel geschreven heb. Dus ga even met mij mee de geschiedenis in….

Het is zondag 11 september 2011. We gingen de verjaardag van mijn oma vieren op een boottocht langs de Vecht. Allemaal heel mooi en gezellig. Daarna gingen we met z’n allen daar eten. Ook allemaal gezellig met lekker eten. Hoewel we wel een beetje liepen te klooien met het zoutvaatje. Gooi een berg zout in een glas cola en dat gaat behoorlijk schuimen.. En niemand vertrouwt het als je een stukje cake aanbied. Misschien maar goed ook, want ook hier werd een berg zout opgegooid. En dan maar vol blijven houden dat het gewoon poedersuiker was. Toch wilde niemand het van ons aannemen en opeten! Wat een vertrouwen weer. Maar ook dit heeft eigenlijk nog niks met de kwestie te maken.
Na dit eten ging ieder weer zijn eigen weg. Wij gingen die avond barbecuexebn (duurde even voordat ik dat goed geschreven had) bij mijn oom en tante. Ook allemaal heel gezellig en leuk. Maar toen.. Het begon heel onschuldig. Ik ging op de meest comfortabele stoel van de lounge set zitten, waar Ivar natuurlijk jaloers op werd. Dus hij vond het nodig om bij mij op schoot te komen zitten. Toen (en hier begint de verdacht-heid) merkte hij mijn telefoon op, die een stukje uit mijn broekzak stak. Dus hij pakte hem af en begon ermee te klooien. Toen pakte ik hem maar weer af, want ik zag het al helemaal voor me dat hij hem in het zwembad zou laten vallen. Nu is mijn telefoon wel wat gewent, dus ik weet dat hij het overleeft om van een balkon te vallen en een hele verdieping lager op de grond te kletteren, maar een telefoon op de bodem van een zwembad zag ik niet zo zitten. Mijn telefoon zat dus weer veilig in mijn broekzak. Hoewel.. Veilig is een groot woord.
Het werd alweer laat en wij besloten weer naar huis te gaan. Eerst oma nog even naar huis brengen. Geen zorgen, ze barbecuede (ik ga geen tijd besteden aan het goed schrijven hiervan, want ik weet niet hoe het goed is.. Het ziet er wel als een heel vreemd woord uit zo) ook mee. Het is niet zo dat zij in de auto zat te wachten totdat wij tijd hadden om haar naar huis te brengen. Toen gingen wij ook naar huis. Na een klap in mijn gezicht gekregen te hebben door Ivar ging ik op mijn eigen plek in de auto zitten. Het is niet zo agressief als het klinkt, hoor. Hij sloeg me omdat ik hem eerder al had geslagen, al weet ik niet meer waarop. Ik denk dat hij ietsjes te had sloeg. Maar ik moet wel zeggen dat mijn lieve en op het oog onschuldige broertje toch behoorlijk agressief is.
Maar we zijn er nog niet. De daadwerkelijke kwestie gaat NU beginnen. We (papa eigenlijk, het is een beetje moeilijk om dat met z’n allen te doen) parkeerden de auto en stapten uit (wat we dan weer wel met z’n allen deden). Het moment dat ik de auto uitstapte, merkte ik dat mijn telefoon niet meer in mijn broekzak zat. Dus ik draaide me meteen weer om om in de auto te kijken. Waar hij niet lag! Ik keek Ivar aan en dwong hem om mijn telefoon terug te geven. Hij had hem niet. Zei hij. Dus we gingen naar binnen en belden meteen mijn oom en tante op om te vragen of hij misschien daar lag. Terwijl ik hun belde, kwam ik op het idee om mijn telefoon te bellen, zodat ze zouden kunnen horen waar hij lag. Of om Ivar door de mand te laten vallen. Leuk idee, maar Telefoontje was uit. Vreemd. De batterij kon onmogelijk leeg zijn. Hij is namelijk pas na 2 dagen helemaal leeg en er was amper een hele dag voorbij. Dus Ivar werd met de seconde verdachter. Maar hij bleef maar volhouden. Ik besloot de dag erna, toen hij naar school was, zijn kamer te doorzoeken. Maar bij het openen van de deur gaf ik het al op. Mocht mijn telefoon daar gelegen hebben, zou ik 3 maanden nodig gehad hebben om sowieso al bij het bureau aan te komen, dus ik gaf het op. Mijn tante kwam die ochtend langs om de kwestie te bespreken (eigenlijk vooral om te sporten met mijn moeder). Ze vroeg een hele berg vragen, waardoor ik het gevoel had dat ik in CSI terecht was gekomen en dat ik als onschuldige verdacht werd van een moord. Ivar had een tussenuur en kwam ook langs. Mijn vader had die ochtend de hele auto weer overhoop gehaald om te zoeken en had ook onder de auto gekeken. Nu begint het hele verdachte: Ivar stelde zelf voor om ook nog te kijken. Toen ik voorstelde om mee te gaan, wilde hij opeens niet meer kijken. Ik besloot om eerst mijn ontbijt/lunch te eten voordat ik ging kijken. Ivar ging naar boven en ging daarna weer terug naar school. Ik was klaar met eten en besloot gewapend met de autosleutels te gaan kijken. Eerst in de auto. Onder elk matje en hoekje en zelfs tussen de kussens. Na 5 minuten gaf ik het op. Als laatste keek ik nog even onder de auto. EN JAA! Daar lag Telefoontje. Niet te geloven. Ik zal het even beschrijven. Mijn telefoon zat in mijn rechterbroekzak. Ivar zat aan mijn rechterkant. Ik zat aan de linkerkant op de achterkant (achter de bestuurder). Ik stapte dus aan de linkerkant uit. Let even goed op. Telefoon in RECHTERbroekzak. Waar hij uiteindelijk lag? Achter het LINKERachterwiel. Dus hij zou links van mij gevallen zijn toen ik uitstapte, terwijl hij in mijn rechterbroekzak zat. Onmogelijk! Vooral omdat er een meter verschil zit in de plek waar hij in mijn broekzak zat en waar hij uiteindelijk lag. Dus ik blij, maar tegelijk teleurgesteld in Ivar, mijn broertje op wie ik altijd dacht te kunnen vertrouwen (eigenlijk niet, ik vertrouw hem nooit..).
Ik besloot het niet tegen Ivar te vertellen in de hoop dat zijn geweten hem uiteindelijk zou doen toegeven. Maar hen die Ivar kennen, weten dat hij never nooit zijn eigen fout toegeeft. Zelfs niet als hij weet dat hij fout zit. Heel irritant. Dus ik heb het tot afgelopen vrijdag vol kunnen houden. Toen gingen we naar Blof en wilde ik toch wel foto’s maken met mijn telefoon dus ik heb het verteld. En dan nog gaf hij niks toe. Erger nog: Tijdens het signeren van de singles, had hij aan de zanger van Blof gevraagd of hij zijn plectrum bij zich had en zo ja, of hij die dan mocht hebben. Resultaat: Wij zijn in het bezit van Paskal z’n plectrum!! Hoewel… Ivar kwam zaterdagmiddag naar mij toe om te vragen of ik dat plectrum had. Uhm.. Nee… Ik ben niet zo oneerlijk dat ik dingen jat en vervolgens er niks over zeg. Dus hij verdacht mij ervan het plectrum te hebben. Totdat hij mij vanmorgen wakker maakte rond een uur om 10 (ja, ik weet het..) om te melden dat hij het plectrum had gevonden. Waar het lag? In zijn schoen.. Misschien dat Sinterklaas er al is, aangezien de pepernoten ook al in de winkels liggen. Serieus, die pepernoten lagen al in de winkel terwijl ik nog zomervakantie had! Ik weet wel wat ik idioot lang vakantie had, maar je kan ook overdrijven.

Maar alles is weet goed. Telefoontje is terecht, Plectrumpje is terecht en iedereen is weer blij. Wat ik trouwens pas op school heb geleerd? De regels voor de verkleinwoorden in Nederlands. Nuttig he? Denk je Engels te studeren.. Maar dit vak is dat ook meer Taalwetenschap. Veeeeeel interessanter dan dat andere vak, Shakespeare’s World. Wat, anders dan de naam doet verwachten, niet over Shakespeare gaat, maar over de literatuur in de 16 en 17e eeuw in het algemeen. Maar als ze het zo zouden noemen, zou niemand voor dat vak kiezen. Nou, daar hebben ze gelijk in! Het is dat het verplicht is, anders zou ik het ook nooit hebben gekozen. Ik heb toch wat minder met al die oude literatuur en wat meer met de cultuur en taalwetenschappelijke kant. Waarom dan ook alleen die oude literatuur? Er zijn toch ook genoeg goede boeken die tegenwoordig worden geschreven en heel goed zijn? Wat mij op het volgende brengt (ja, ik stop zo. Ik moet even heel wat inhalen) ik heb pas mijn e-reader gekocht! Afgelopen vakantie had ik die van mijn vader geleend. Het is dus wel heel erg handig. Er staan heeeel veel boeken op, en je loopt niet te slepen met al die zware boeken. En het is niet zo dat ik nu de papieren boeken in de steek laat, want ik las toch al amper. Zonde eigenlijk, want vroeger haalde ik elke week 3 boeken bij de bieb. Dus ik weet zeker dat ik nu weer veel meer ga lezen.

Maar nu ga ik weer verder met school. Een boek lezen? Nee, dat is nou even jammer: Mijn e-reader komt pas over een maand, en over 2 weken moet ik dat boek al uit hebben, dus ik ga die van m’n vader zo lenen. Maar eerst.. De verfilming van het boek! The Tempest van Shakespeare (ja, inderdaad, voor dat ene vak!)

Sorry voor dit lange verhaal, maar dat krijg je als je blog een hele tijd offline is geweest. Eigenlijk heb ik nog veel meer, maar dat komt woensdag wel weer, als ik weer een vrije dag heb. Of anders vrijdag, wanneer ik ook een vrije dag heb. Erg he.. 9 uur per week naar school….

Puur toevallig keek ik net even of m’n web-log weer leefde. En dit was het geval! Alleen.. Hij ziet er ietsjes anders uit.. Gelukkig hoef ik gemiddeld maar 9 uur per week naar school (eigenlijk 13, want ik heb in totaal 4 tussenuren per week), dus ik heb genoeg tijd om alles weer een beetje mooi te maken. Dit is eigenlijk alleen een stukje om te laten zien dat ik jullie nog niet in de steek heb gelaten. Het wordt geen lange beschrijving van mijn zomervakantie die afgelopen dinsdag (eindelijk) ten einde kwam of over mijn eerste schoolweek. Waarom niet? Omdat ik over 20 minuten ga eten en dan… In de auto spring met prive-chauffeur en naar de Vechtsebanen ga. Maar de schaatsbaan gaat toch nog niet open? Nee, ik neem mijn schaatsen daarom ook niet mee. Wat ik daar dan in hemelsnaam ga doen? Nou, wat ik wel meeneem zijn 2 kaartjes voor Blof! Eindelijk!! Al vanaf begin maart hangen ze op mijn magneet bord xD
Maar dan ga ik even snel alles bij elkaar zoeken en dan ga ik vanavond meeschreeuwen met al die goede muziek =D
Wel een mooie afsluiting van de eerste schoolweek, dacht ik zo.

Even kijken welk knopje ik nou weer moet gebruiken.. “Publish”, ja dat klinkt wel als het goede knopje, toch?

Eindelijk!! De laatste twee dagen! Toch wel een emotioneel momentje. Al die 30 dagen die ik met jullie gedeeld heb, zijn nu over. Ze zullen alleen nog maar in onze herinnering voort leven. En op internet natuurlijk. Maar daar gaan we:

'A song form your childhood'

Jaaaa, die is leuk! Geen k3, want daar had ik een hekel aan. 
Nee, het zijn twee nummers die ik nog steeds vaak luister. Toch wel raar, dat die nummers weer terug in mijn leven zijn gekomen. Ik denk dat het gewoon voorbestemd was ofzo xD
Er zijn natuurlijk heel veel nummers die ik nog ken die ik vroeger luisterde, maar dit zijn er twee waarvan ik nog gewoon weet wat ik toen dacht en waarvan ik nog weet dat ik ze op de radio hoorde. Ik probeer nu even op te zoeken wanneer deze nummers eigenlijk uitkwamen, maar ik gok zo rond 1998. Het ene nummer kwam in 1998 uit, de andere in 2000. Toen was ik dus 6 en 8. Ik weet gewoon nog dat ik, elke keer dat ik in de auto zat en deze nummers op de radio kwamen, steeds met mijn hoofd tegen de speaker aan ging zitten zodat ik het beter kon horen. Zal ik gewoon maar de twee nummers hier plaatsen? Nee wacht, ik doe er maar eentje, omdat de afgelopen dagen geloof ik vol Acda en de Munnik zaten, en er dan nu weer een zou komen. De eerste, die uit 1998, is Niet of Nooit Geweest. Ik weet ook nog precies dat ik elke keer dat dit nummer voorbij kwam, ik niet zozeer naar het nummer luisterde en de betekenis wist (ik was 6!!), maar een soort clip in mijn hoofd zag die letterlijk uitbeeldde wat er in het nummer gezongen werd.
Eigenlijk op dezelfde manier dat ik een boek lees. Meestal kan ik me achteraf niet meer herinneren hoe het precies geschreven was en ik kan zeker ook niet delen van een tekst uit mijn hoofd oplezen, maar ik heb een soort film in mijn hoofd als in een boek lees. Daarom verwar ik ook steeds de Dexter boeken en serie met elkaar, omdat ik van het boek een serie in mijn hoofd maak. En ja, als je dat weet hoe al die acteurs en die omgeving eruit ziet, haal je al heel snel dingen door elkaar.
Maar het tweede nummer van deze dag, die uit 2000, is er een van Blof. Dansen aan Zee! Hier een versie met het Metropole orkest. Echt niet te geloven dat ze dat weg willen bezuinigen! 
 

Geweldig orkest, maar vooral ook een geweldige zanger!!

'Your favourite song at this time last year'

Ja, geen idee waar ik vorig jaar naar luisterde. Ik denk, heel misschien, dat ik een jaar geleden begonnen ben met echt naar Racoon luisteren (hoewel het denk ik wel langer geleden is). Dus daarom nu een heel mooi nummer om deze 30-dagen-durende serie van liederen mee af te sluiten. Het orgineel is van Leonard Cohen, de cover is van Racoon. Hier iiiiiiis… Halleluja!!
 

Dit keer geen groot orkest op de achtergrond, maar alleen een gitaar. Ook zeer, zeer mooi. Wel een Zeeuwse dag, moet ik zeggen. Beide bands komen uit Zeeland. Zal wel een talentvolle provincie zijn.

Maar met dit nummer sluiten we deze reeks af. Het was leuk uw gastvrouw te zijn de afgelopen weken, en ik hoop dat u er net zo van heeft genoten als ik.
Tot de volgende keer, maar zeker niet tot de volgende challenge! 

Eindelijk!! De laatste twee dagen! Toch wel een emotioneel momentje. Al die 30 dagen die ik met jullie gedeeld heb, zijn nu over. Ze zullen alleen nog maar in onze herinnering voort leven. En op internet natuurlijk. Maar daar gaan we:

'A song form your childhood'

Jaaaa, die is leuk! Geen k3, want daar had ik een hekel aan. 
Nee, het zijn twee nummers die ik nog steeds vaak luister. Toch wel raar, dat die nummers weer terug in mijn leven zijn gekomen. Ik denk dat het gewoon voorbestemd was ofzo xD
Er zijn natuurlijk heel veel nummers die ik nog ken die ik vroeger luisterde, maar dit zijn er twee waarvan ik nog gewoon weet wat ik toen dacht en waarvan ik nog weet dat ik ze op de radio hoorde. Ik probeer nu even op te zoeken wanneer deze nummers eigenlijk uitkwamen, maar ik gok zo rond 1998. Het ene nummer kwam in 1998 uit, de andere in 2000. Toen was ik dus 6 en 8. Ik weet gewoon nog dat ik, elke keer dat ik in de auto zat en deze nummers op de radio kwamen, steeds met mijn hoofd tegen de speaker aan ging zitten zodat ik het beter kon horen. Zal ik gewoon maar de twee nummers hier plaatsen? Nee wacht, ik doe er maar eentje, omdat de afgelopen dagen geloof ik vol Acda en de Munnik zaten, en er dan nu weer een zou komen. De eerste, die uit 1998, is Niet of Nooit Geweest. Ik weet ook nog precies dat ik elke keer dat dit nummer voorbij kwam, ik niet zozeer naar het nummer luisterde en de betekenis wist (ik was 6!!), maar een soort clip in mijn hoofd zag die letterlijk uitbeeldde wat er in het nummer gezongen werd.
Eigenlijk op dezelfde manier dat ik een boek lees. Meestal kan ik me achteraf niet meer herinneren hoe het precies geschreven was en ik kan zeker ook niet delen van een tekst uit mijn hoofd oplezen, maar ik heb een soort film in mijn hoofd als in een boek lees. Daarom verwar ik ook steeds de Dexter boeken en serie met elkaar, omdat ik van het boek een serie in mijn hoofd maak. En ja, als je dat weet hoe al die acteurs en die omgeving eruit ziet, haal je al heel snel dingen door elkaar.
Maar het tweede nummer van deze dag, die uit 2000, is er een van Blof. Dansen aan Zee! Hier een versie met het Metropole orkest. Echt niet te geloven dat ze dat weg willen bezuinigen! 
 

Geweldig orkest, maar vooral ook een geweldige zanger!!

'Your favourite song at this time last year'

Ja, geen idee waar ik vorig jaar naar luisterde. Ik denk, heel misschien, dat ik een jaar geleden begonnen ben met echt naar Racoon luisteren (hoewel het denk ik wel langer geleden is). Dus daarom nu een heel mooi nummer om deze 30-dagen-durende serie van liederen mee af te sluiten. Het orgineel is van Leonard Cohen, de cover is van Racoon. Hier iiiiiiis… Halleluja!!
 

Dit keer geen groot orkest op de achtergrond, maar alleen een gitaar. Ook zeer, zeer mooi. Wel een Zeeuwse dag, moet ik zeggen. Beide bands komen uit Zeeland. Zal wel een talentvolle provincie zijn.

Maar met dit nummer sluiten we deze reeks af. Het was leuk uw gastvrouw te zijn de afgelopen weken, en ik hoop dat u er net zo van heeft genoten als ik.
Tot de volgende keer, maar zeker niet tot de volgende challenge!